Przyczyny, rodzaje, objawy i leczenie zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego

Zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego to zapalenie przyczepu ścięgien mięśni przedramienia do kości ramiennej. W wyniku działania niekorzystnych czynników zostaje zniszczona okostna kości ramiennej w okolicy kłykciowej (jednej lub dwóch), a następnie tkanki ścięgna i chrząstki.

W 80% przypadków choroba ma pochodzenie zawodowe (tj. Osoby w niektórych zawodach, które stale opierają się na ramieniu) są chore, aw 75% przypadków przejmuje prawą rękę. Z powodu silnego bólu przedramienia i łokcia oraz osłabienia mięśni, osoba traci zdolność do pracy, a bez szybkiego leczenia zanik mięśni.

Leczenie zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego jest dość długie (od 3-4 tygodni do kilku miesięcy), ale zwykle choroba jest skutecznie leczona. Główne metody leczenia to fizjoterapia i dostosowanie stylu życia. Chorobą tą zajmuje się ortopeda lub chirurg.

W dalszej części artykułu dowiesz się: dlaczego istnieje choroba, jakie są rodzaje epikondylitów, jak odróżnić zapalenie nadkłykcia przed innymi chorobami stawu łokciowego i jak prawidłowo go leczyć.

Przyczyny rozwoju; co się stanie, gdy wystąpi choroba

Na dolnym końcu kości ramiennej znajdują się epikondyles - miejsca, gdzie przyczepione są ścięgna mięśniowe, i które nie wchodzą bezpośrednio do stawu. Przy ciągłym przeciążeniu lub mikrotraumatyzacji tych obszarów pojawia się w nich zapalenie - zapalenie nadkłykcia.

Pod epicondylitis zwykle oznacza proces zapalny. Jednak wiele badań wykazało, że zmiany zwyrodnieniowe (niszczące) rozwijają się częściej w podsieciach i ścięgnach: na przykład zapada się kolagen, włókna ścięgna się rozluźniają. Dlatego dokładniej jest nazywać zapalenie nadkłykcia początkowym stadium choroby, w którym obserwuje się zapalenie okostnej i ścięgien w okolicy nadtwardówki. Dalsze procesy wielu autorów nazywają epikdylozą.

Często powtarzające się ruchy - takie jak redukcja i usuwanie przedramienia z równoczesnym zgięciem i wydłużeniem łokcia - najczęstszą przyczyną choroby. Działania te są typowe dla kamieniarzy, tynkarzy, muzyków, sportowców ("łokieć tenisisty"). Dlatego zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego jest klasyfikowane jako choroby zawodowe.

Również rozwój łokciowego zapalenia nadkłykcia ułatwiają:

  • osteochondroza regionu szyjnego,
  • deformująca artroza stawu łokciowego,
  • upośledzone przewodzenie (neuropatia) nerwu łokciowego,
  • urazy łokcia.

Dwa rodzaje patologii

Zapalenie nadkłykcia łokcia jest zewnętrzne (boczne) i wewnętrzne (środkowe). Zewnętrzna rozwija się 15 razy częściej, trwa dłużej i mocniej.

(jeśli stół nie jest całkowicie widoczny - obróć go w prawo)

Aseptyczne zapalenie w strefie stawowej mięśni i kości przedramienia - zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego: objawy i leczenie lekami i środki folk

Zapalenie nadkłykcia występuje z monotonnym działaniem, nadmiernym wysiłkiem fizycznym na staw łokciowy. Aseptyczne zapalenie występuje w strefie stawowej mięśni i kości przedramienia. Objawy i charakter patologii zależą od czynników wywołujących patologię stawową.

Ważne jest rozpoznanie zapalenia nadkłykcia we wczesnym stadium, aż do momentu, gdy patologiczny proces przejdzie w postać przewlekłą. Leczenie choroby zakończy się powodzeniem z użyciem związków przeciwzapalnych, metod ludowych, maści, żeli, nowoczesnej fizjoterapii i kompleksowej terapii wysiłkowej.

Przyczyny rozwoju patologii

Proces zapalny rozwija się pod wpływem następujących czynników:

  • duże obciążenie na łokciu, często krótkotrwałe (nagłe uniesienie ciężaru, szarpnięcie ręką, zranienie);
  • monotonne ruchy w stawie łokciowym przez długi czas;
  • fizyczne przeciążenie (częściej u sportowców).

Kategorie osób doświadczających dużego obciążenia stawu w strefie łokciowej:

  • zapaśnicy, ciężarowcy, bokserzy;
  • kamieniarze, malarze;
  • szwaczki, projektanci;
  • dojarki, kierowcy traktorów;
  • wentylatory domowych przedmiotów.

Największe prawdopodobieństwo zapalenia nadkłykcia rozwija się po 40 latach z powodu słabości aparatu więzadłowego w tym wieku.

Rodzaje chorób

W zależności od lokalizacji negatywnych objawów lekarz rozróżnia:

  • boczne zapalenie nadkłykcia lub zewnętrzne. Stan zapalny obserwuje się w obszarze mięśni odpowiedzialnych za rozciąganie i zginanie ręki. Bolesne odczucia pojawiają się, gdy uszkodzone ramię jest zgięte;
  • przyśrodkowe zapalenie nadkłykcia lub wewnętrzne. Często patologia nazywana jest "łokciowym tenisistą". Dyskomfort odczuwany jest przez ścięgna znajdujące się na zewnątrz. Silny, ostry ból obserwuje się tylko wtedy, gdy ramię jest unieruchomione. Problem najczęściej występuje u profesjonalnych sportowców.

Dowiedz się o cechach postępowania i rehabilitacji po wymianie stawu biodrowego.

Spójrz na przegląd leków i przeczytaj o stosowaniu chondroprotektorów do stawów.

Podstawowe formy zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego:

  • supracondylar;
  • muskularny;
  • ścięgno-okostny;
  • ścięgno.

Znaki i objawy

Lekarze rozróżniają charakterystyczne objawy, dzięki którym lekarz łatwiej odróżnić zapalenie nadkłykcia od różnych typów zapalenia stawów:

  • bolesne odczucia występują przy ruchach zginająco-prostujących;
  • siła bólu nie jest związana z ładunkiem: nawet niewielka amplituda ruchu kończyny górnej wywołuje dyskomfort;
  • Negatywne wrażenia są zauważane, gdy próbujesz obrócić chorego do wewnątrz. Warto zauważyć, że pomoc zdrowej kończyny podczas robienia ruchu wyklucza bolesność w stawie problemowym;
  • napięcie mięśni maleje, pacjent z łatwością wypuszcza z rąk nawet lekkie przedmioty, takie jak filiżanka lub nożyczki;
  • podczas uścisku dłoni występuje ból w stawie łokciowym;
  • wygląd obszaru problemowego się nie zmienia, obrzęk, nie ma zaczerwienienia;
  • wraz z rozwojem zewnętrznego odmiany patologii z nieugiętymi, nie ma dyskomfortu, ból pojawia się tylko podczas zginania łokci;
  • W nocy dotknięty łokieć nie przeszkadza. Wyjątek - odpoczynek po przeniesieniu ciężarów w ciągu dnia, dyskomfort może pojawić się i podczas snu.

Wczesny etap procesu patologicznego charakteryzuje się znacznym dyskomfortem, stopniowo negatywne wrażenie utrzymuje się przez dłuższy czas.

Diagnostyka

Nie można pozostawić okresowego bólu w stawie łokciowym bez uwagi. Przewlekłe zapalenie nadkłykcia jest trudne do wyleczenia, tkanki sąsiednie ulegają stanom zapalnym, rozwijają się powikłania. W związku z ciężkością przypadku, rozległy proces zapalny wymaga czasami leczenia chirurgicznego.

Szukaj pomocy u reumatologa, ortopedy lub artrologa. Na podstawie obrazu klinicznego, przesłuchania pacjenta, wyjaśnienia charakteru czynności zawodowych, lekarz postawi wstępną diagnozę.

Nowoczesne metody badań pomogą wyjaśnić obraz:

  • Ultrasonografia stawu łokciowego;
  • obrazowanie komputerowe lub rezonans magnetyczny;
  • radiogram;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • test na reumakompleks.

Skuteczne metody leczenia

Początkowy etap patologii stawowej dobrze nadaje się do leczenia za pomocą leków, preparatów domowych, zabiegów fizjoterapii. Ważne jest, aby rozpocząć leczenie na czas, aby zapobiec rozwojowi przewlekłej postaci zapalenia nadkłykcia.

Leki

Zatrzymaj proces zapalny, zmniejszyć ból pomoże:

  • kompozycje grupy NLPZ. Leki niesteroidowe aktywnie działają na ognisko zapalne. Skuteczne leki: diklofenak, ortofen, indometacyna, ketoprofen, movalis, nimesulid, ibuprofen;
  • środki do usuwania zapalenia mają kilka form uwalniania: maści, zastrzyki, tabletki. W ciężkości przypadku lekarz przepisuje preparaty do użytku miejscowego i ogólnoustrojowego. Połączenie tabletek i maści daje największy efekt;
  • w zaniedbanych sytuacjach, z rozległym procesem zapalnym, porażką sąsiednich miejsc zaleca się zastrzyki kortykosteroidów z aktywnym działaniem przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Środki hormonalne szybko eliminują problem, ale negatywnie wpływają na różne narządy.

Środki ludowe i przepisy kulinarne

Wzmocnienie wpływu na staw łokciowy zaatakowany pomoże w wykorzystaniu związków pochodzenia naturalnego z naturalnych składników. Lekarze ostrzegają: nie można zastąpić tabletek i maści farmacji lekarstwami ludowymi. Domowe maści, wywary, gumy, okłady mogą być wykorzystane jako dodatkowy element terapii.

Sprawdzone przepisy:

  • maści domowej nr 1. Weź korzeń żywokostu, umyj go, posiekaj do stanu kleiku, wybierz ½ szklanki naturalnego surowca. Połącz masę ze szklanką wewnętrznego tłuszczu. W przypadku bólu w łokciu, zastosować kompres rozgrzewający z mieszanką leczniczą przez 2 godziny;
  • maści domowej nr 2. Pokrój korzenie i liście żywokostu, weź 2 części surowca, dodaj 1 część oleju słonecznikowego i jedną czwartą szklanki wosku pszczelego. Dokładnie wymieszaj składniki, zaatakuj chory obszar. Pocieraj staw codziennie. Przechowuj maść w lodówce;
  • paczka lodowa zielonej herbaty. Wlać napój leczniczy, zamrozić, zastosować do obszaru chorego. Pamiętaj, aby umieścić cienką szmatkę, a następnie lód w celofanie, naprawić strukturę. Przytrzymaj zimny kompres przez 15 minut, powtórz tę procedurę 3 razy dziennie;
  • mleko + propolis. Rozgrzej 250 ml mleka, dodaj łyżeczkę propolisu. Ciepły kompres nadaje się w okresie rekonwalescencji po usunięciu ostrego procesu zapalnego. Nałożyć gazę lub szmatkę, zwilżoną mieszanką mleka i propolisu, na bolesny obszar przez pół godziny rano i wieczorem;
  • obróbka glinką. Metoda jest odpowiednia w okresie rehabilitacji. Połącz niebieską glinkę i wodę (lub bulion z rumianku): należy uzyskać miąższ o średniej gęstości. Maseczkę nałożyć na bandaż, przymocować do łokcia, owinąć szalikiem lub ciepłą chustką przez 30 minut. Wykonuj gliny kompresy dwa razy dziennie.

Fizjoterapia

Procedury są przeprowadzane po złagodzeniu ostrego procesu zapalnego. Bez fizjoterapii trudno uzyskać pozytywne wyniki z zewnętrzną i wewnętrzną postacią epicondylitis w okolicy stawu łokciowego. W przypadku zaostrzenia przewlekłej patologii stawowej fizjoterapia jest zabroniona.

Nowoczesne metody:

  • kąpiele parafinowe;
  • magnetoterapia pulsacyjna;
  • zastosowania z ozocerytem;
  • terapia diadynamiczna;
  • elektroforeza z hydrokortyzonem;
  • terapia ruchowa;
  • hirudotherapy.

Zabiegi fizykochemiczne nie są wykonywane w wieku pacjenta w wieku 70 lat i starszych, po niedawnym udarze, z poważnymi patologiami układu sercowo-naczyniowego. Zaostrzenie jakichkolwiek przewlekłych procesów zachodzących w organizmie jest okazją do tymczasowego porzucenia leczenia fizjoterapeutycznego.

Dowiedz się o charakterystycznych objawach i sposobach leczenia depozycji soli w stawie barkowym.

Skuteczne metody leczenia zapalenia stawów biodrowych są opisane pod tym adresem.

Skorzystaj z linku http://vseosustavah.com/sustavy/nog/kolennyj/zhidkost.html i przeczytaj o leczeniu mazi stawowej w stawie kolanowym.

Możliwe powikłania

W przypadku braku terminowej, kompetentnej terapii, zapalenie często obejmuje inne części stawu łokciowego. W tej strefie łączone są trzy stawy z jedną kapsułką, zmiana jednego miejsca często powoduje negatywne zmiany w sąsiadujących tkankach. Głównym powikłaniem jest zapalenie kaletki. Zapaleniu w stawie często towarzyszy wydostawanie się ropy, łokcie pęcznieje, tkanki są bolesne, gorące. Jeśli ciężkość sprawy jest czasami wymagana, aby usunąć część kalendarza.

W przypadku naruszenia metabolizmu wapnia w obszarze ścięgien, zwapnienie pojawia się podczas epicondylitis. Strefa problemu staje się nieaktywna, pacjentowi trudno jest wykonywać określone rodzaje pracy.

Zalecenia profilaktyczne

Całkowicie wyeliminować problemy w stawie łokciowym jest trudne, szczególnie dla osób zagrożonych. Chroń złącze, unikaj niepotrzebnego stresu.

Jak postępować:

  • robić przerwy w pracy, jeśli to możliwe, zmienić rodzaj aktywności w ciągu dnia;
  • Nie ignoruj ​​bólu w łokciu, pojawiającego się przez kilka dni. Niektórzy pacjenci zwracają się do reumatologa i artrologa po dyskomforcie, denerwując się przez kilka tygodni. W tym czasie choroba przeszła w fazę przewlekłą, leczenie jest opóźnione, prognoza jest mniej korzystna;
  • jeśli to możliwe, unikaj ciężkich ładunków, nie podnoś zbyt dużych ciężarów;
  • jeśli musisz przenieść obiekt o dużej wadze, nigdy nie ciągnij za uchwyt, nie szarp się, zachowuj ostrożnie. Zapalenie nadkłykcia często występuje po niepowodzeniu podnoszenia ciężarów;
  • w domu masuj łokcie i inne części kończyn górnych;
  • złagodzić mięśnie i więzadła pomogą w kąpieli z ziołowymi wywary. Skuteczne płyny z zielonej herbaty, żel apteczny Troxevasin;
  • ograniczyć ilość soli w diecie;
  • ćwicz się gimnastycznie, pamiętaj o ćwiczeniach dla obszaru obręczy barkowej i rąk;
  • Regularnie należy badać w artrologa lub reumatologa, w przypadku wystąpienia dyskomfortu w łokciach adres do pomocy medycznej.

Spójrz na wideo, w którym Elena Malysheva udziela porad dotyczących leczenia łzy nadkłykcia łokciowego:

Zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego

Układ mięśniowo-szkieletowy jest ważnym systemem ciała, który pozwala osobie swobodnie się poruszać, bronić się i wykonywać inne ważne funkcje w celu produktywnej interakcji ze środowiskiem. Zawsze jest nieprzyjemnie, gdy jakakolwiek część szkieletu, czy to stawów, mięśni czy kości, cierpi na choroby. Przecież funkcja silnika jest zakłócona i jak wiadomo ruch jest życiem. Szczególnie narusza jakość życia taką chorobę jak zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego.

Staw łokciowy jest formacją anatomiczną między kośćmi barku i przedramienia. Składa się z trzech stawów między łopatką, łokciem i kościami promieniowymi, otoczonych pojedynczą torebką stawową, którą tworzy gęsta tkanka łączna. Wewnątrz znajduje się płyn stawowy.

Funkcjonalnie staw zapewnia ruchy przedramienia, takie jak zgięcie, wyprostowanie, obrót w górę (supinacja) i obrót w dół (pronacja). Ruchy są spowodowane pracą mięśni, które przy pomocy ścięgien przyczepiają się do nadkłyknięcia ramienia - są to kościste wypustki zaprojektowane specjalnie do mocowania ścięgien. Ścięgna są elastyczne - po rozciągnięciu są w stanie uzyskać ten sam kształt. Ale ta zdolność jest nieco opóźniona w czasie, to znaczy po mechanicznym obciążeniu ścięgna pozostaje przez krótki czas w rozciągniętej formie. Jeśli siła mechaniczna działa ponownie podczas tego okresu, rozciągnięte ścięgno jest rozciągnięte i po prostu nie ma czasu na odzyskanie sił. Biorąc pod uwagę, że dopływ krwi do ścięgna jest stosunkowo niewielki w porównaniu do np. Mięśnia, przywrócenie włókien przy stałym obciążeniu tego samego rodzaju zwalnia. Może to prowadzić do powstawania mikropęcherzyków, a także zmian w strukturze zapalenia nadkłykcia. Zapalenie nadkłykcia rozwija się dosłownie - zapalenie kłykcia.

Zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego - choroby, która występuje zazwyczaj przez fizyczne przeciążeniem i ścięgien przeprostu, znamienny zakłóceń normalnej struktury w nadkłykcia, ścięgien i okostnej i zespołu bólu klinicznie widoczne.

Na rysunku staw łokciowy pokazano schematycznie, w obszarze przyczepu ścięgna do łopatki znajdują się łzy.

Zapalenie nadkłykcia może być zewnętrzne i wewnętrzne, odpowiednio, z porażeniem ścięgien na zewnątrz, odpowiedzialnymi za wydłużenie stawu łokciowego, a od wewnątrz odpowiedzialne za zginanie. Często występowały zewnętrzne zapalenie nadkłykcia, z taką samą częstością u mężczyzn i kobiet, głównie u osób w wieku powyżej 30 - 35 lat.

Przyczyny epicondylitis łokieć soutava

Następujące czynniki mogą wywołać rozwój zapalenia nadkłykcia:

1. Uprawianie sportu. Częste obciążenia, długotrwałego wysiłku, powtarzalny ruch niezmiennie prowadzą do tego, że ścięgna i nadkłykcia ramię utworzone szczeliny, które powodują zmiany zwyrodnieniowe w ścięgna. Stawu łokciowego najczęściej dotykają czynności zawodowe w takich sportach:
- tenis - charakteryzuje się zewnętrznym zapaleniem nadkłykcia, zwanym "łokieć tenisisty"
- golf - charakteryzuje się wewnętrznym zapaleniem nadkłykcia, zwanym "łokieć golfisty"
- podnoszenie ciężarów, podnoszenie ciężarów, zajęcia ze sztangą.

2. Urazy. Około 25% wszystkich przypadków znacznych urazów w okolicy łokcia prowadzi do rozwoju zapalenia nadkłykcia.

3. Stałe przeciążenie mięśni barku i przedramienia u pacjentów z określonymi zawodami. Na przykład, często cierpią z pianistami epicondylitis, kierowców, operatorów maszyn, milkmaids, malarzy, tynkarzy, cieśli, masażystów, tragarzy i szwaczek.

4. sprzyjające rozwojowi choroby może stałe niosące worki aktywność domowe, takie jak piłowanie drewna, powierzchni malarskich i innych. Obecność u pacjenta wrodzonej dysplazji tkanki łącznej może również przyczyniać się do zmian degeneracyjnych predyspozycji ścięgien łokcia powodu początkowej zmiany w strukturze włókna łączące.

Objawy zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego

Głównym objawem zapalenia nadkłykcia jest zespół bólowy w mięśniach barku i przedramienia. Ból ma inny charakter - pieczenie, ból, ciągnięcie, tępe lub ostre, i daje w zaroślach. W przypadku zewnętrznego zapalenia nadkłykcia, ból pojawia się, gdy próbuje się rozwinąć przedramię, a gdy wnętrze jest zgięte w stawie łokciowym.

Objawy pojawiają się z reguły stopniowo - najpierw pojawiają się nieprzyjemne doznania i dyskomfort przy ładunkach na zadziwieni skończoności, a potem i w spoczynku. Czasami gwałtowne bóle mięśniowe pojawiają się nagle, bez uprzedniego dyskomfortu. Często zespół bólu jest tak ciężki, że pacjentowi trudno jest uścisnąć dłoń z przyjacielem, wziąć szklankę, trzymać łyżkę podczas jedzenia lub wykonywać inne domowe czynności.

W trakcie kursu wyróżnia się ostre, podostre i chroniczne typy choroby. Ostry stan zapalenia nadkłykcia charakteryzuje się atakami bólu podczas wysiłku fizycznego i odpoczynku. Kiedy proces się zatrzymuje, ból jest zakłócany tylko podczas pracy ręką i znika w czasie odpoczynku - jest to stan podostry. W przypadku, gdy leczenie nie rozpoczęło się w czasie, a objawy utrzymują się przez trzy miesiące i dłużej, mówią o powstawaniu przewlekłego zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego.

Oprócz bólu pojawia się uczucie drętwienia w dotkniętej chorobą kończynie, uczucie mrowienia lub pełzania. Aktywne ruchy stawu łokciowego są trudne, a bierne zgięcie i przedłużenie przedramienia przez inną osobę lub zdrowe ramię nie powoduje bolesnych odczuć.

Rozpoznanie zapalenia nadkłykcia

Jeśli masz objawy podobne do zapalenia nadkłykcia, powinieneś skonsultować się z lekarzem z traumatologiem lub ortopedą.

Aby ustalić diagnozę, przesłuchanie i badanie pacjenta przez lekarza jest kluczowe, ponieważ nie ma odchyleń w badaniach krwi i nie ma zmian na zdjęciu rentgenowskim stawu łokciowego. Sporadycznie objawy osadzania się soli wapnia w obszarze ścięgien są wykrywane radiologicznie, ale z reguły w daleko idącym stadium zapalenia nadkłykcia i tylko w 10% przypadków.

Podczas przeprowadzania wywiadu określa się charakter skarg, pytań związanych z zawodem i uprawianiem sportu, a także określenie objawów i ich związek z ładunkiem na kończynie.

Przeprowadzane są następujące testy funkcjonalne:

- Przetestuj Velta. Aby ją przytrzymać, musicie wyciągnąć przed siebie ręce i jednocześnie obrócić w górę i w dół otwarte dłonie obu dłoni. Po stronie chorej występuje opóźnienie w zdrowej kończynie podczas wykonywania ruchów.
- Test mobilności. Lekarz przytwierdza łokieć pacjenta, obracając szczotkę w bok. Następnie sugeruje, aby pacjent odwrócił nadgarstek w przeciwnym kierunku, przezwyciężając opór dłoni lekarza. W przypadku zapalenia nadtwardówkowego występuje silne uczucie bólu.

Jeśli podejrzewasz zapalenie nadkłykcia należy wyeliminować chorób takich jak zapalenie kości i stawów i zapalenie stawów łokcia, złamane przedramię i ramię nadkłykciu. Charakteryzują się one oznakami, których nie obserwuje się w epikurelitach, na przykład:

- ruchy bierne w stawie z artrozą i zapaleniem stawów są ostro bolesne,
- występuje obrzęk i zaczerwienienie skóry w okolicy stawu,
- w badaniach krwi określa się elementy zapalne, wzrost białka reaktywnego, pozytywne testy reumatologiczne na reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów itp.,
- ze stawami ultrasonograficznymi określonymi przez wysięk w jamie stawowej, czyli w płynie zapalnym,
- gdy pojawi rentgenowskie wspólnego artrozy interarticular zmniejszenia różnic i zmian na powierzchni stawowej kości i złamań - naruszenie integralności kości i ewentualne przemieszczenie fragmentów kości.

Jeśli lekarz wyznaczył dodatkowe metody badania, a przy ich pomocy nie było takich objawów, najprawdopodobniej pacjent ma zapalenie nadkłykcia. Jednak w większości przypadków pacjent nie potrzebuje takiej kontroli, aby postawić diagnozę.

Leczenie epicondylitis

Aby osiągnąć maksymalną skuteczność, stosuje się kompleksowe leczenie epicondylitis, które obejmuje następujące kierunki. Po pierwsze, jest to pełna reszta stawu przez co najmniej 7 dni, następnie lekarski i fizjoterapia.

Leczenie farmakologiczne.

Oprócz odpoczynków za dotkniętą kończynę i czasową niewydolność przez 7 do 10 dni od rodzaju aktywności, która spowodowała rozwój choroby, przepisywane są leki:

- niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) - diklofenak (Ortophenum) Nimesulid (nize), ibuprofen (Ibuprom) meloksykam (movalis, Mataro), itd., są stosowane dwa razy dziennie w przypadku tabletek i trzy lub cztery razy dziennie maści, żele i plastry na stawie łokciowym, z kursem co najmniej 10-14 dni. Tabletki są rzadko używane, ponieważ maści mają dość dobry efekt przy regularnym stosowaniu.

- glukokortykosteroidy, które również mają silne działanie przeciwzapalne (GCS) - diprospan (betamethazon), hydrokortyzon i prednizolon. Są one stosowane jako pojedyncze wstrzyknięcie domięśniowe w okolicy stawu łokciowego, przy braku efektu możliwe jest ponowne wejście po kilku dniach, ale nie więcej niż po dwóch wstrzyknięciach w trakcie leczenia,

- miejscowe środki znieczulające - lidokaina, ultracena i inne. Stosowany również w postaci zastrzyków w celu wyeliminowania zespołu bólowego.

Procedury fizjoterapeutyczne

Te metody leczenia mają dobrą skuteczność. Zapalne i uszkodzone tkanki korzystnie wpływają na fizyczne metody, co prowadzi do poprawy ukrwienia i metabolizmu w komórkach, a procesy gojenia zachodzą znacznie szybciej. Kuracja jest przewidziana na 7-10 dni. Są stosowane:

- magnetoterapia pulsacyjna - efekt impulsów magnetycznych o niskiej częstotliwości na stawie łokciowym,
- zastosowanie parafiny i ozocerytu w okolicy łokcia,
- terapia diadynamiczna - ekspozycja na prąd elektryczny o różnej polaryzacji,
- elektroforeza z użyciem hydrokortyzonu lub nowokationu - głęboko jednolita penetracja cząsteczek substancji czynnej do dotkniętych tkanek,
- Wpływ promieniowania laserowego w podczerwieni,
- Krioterapia - narażenie na działanie suchego, zimnego powietrza.

Pomoce ortopedyczne

Jak już powiedziano, dla pełnego wyleczenia i zmniejszenia nieprzyjemnych objawów konieczne jest stworzenie reżimu ochronnego dla kończyny po stronie uszkodzenia. Aby to zrobić, zastosuj bandaż elastyczny, chustkę typu bandaż, ortezę ("opaskę"), mocując ramię w górnej części ramienia. W silnym zespole bólowym można pokazać nałożenie gipsu longi na obszarze stawu. Wszystkie te środki pomagają nadać kończynie najbardziej fizjologiczną pozycję w stanie spoczynku i zmniejszyć obciążenie ścięgien i mięśni.

Orteza do stabilizacji mięśni - prostowniki przedramienia.

Ćwiczenia terapeutyczne z epicondylitis

Służy do przywrócenia funkcji ścięgien i mięśni. Zostaje wyznaczony przez lekarza medycyny fizycznej w przypadku braku bólu w okolicy łokcia, gdy ostry etap procesu ustępuje. Poniższe ćwiczenia mogą być wykonywane przez dwie do trzech minut każdego dwa razy dziennie:

- pacjent naprzemiennie ściska i rozpina szczotkę, trzymając zgięte przedramiona na poziomie klatki piersiowej,
- zgięcie i przedłużenie przedramion obu rąk osobno,
- naprzemienny obrót przedramion w różnych kierunkach,
- pacjent łączy dłonie z zamkiem i powoduje zgięcie i wysunięcie przedramion obu rąk razem,
- pacjent chwyta nadgarstek zdrową ręką i zaczyna powoli zginać ją w stawie nadgarstkowym, trzymając ją w maksymalnym położeniu zgięcia przez kilka sekund,
- ćwiczenia "nożyczki" - poziome pociągnięcia wysunięte ramiona naprzód naprzemiennie tuż nad lewym i na odwrót.

Wszelkie ćwiczenia powinien być przepisywany wyłącznie przez lekarza prowadzącego leczenie, ponieważ przedwczesne rozpoczęcie zajęć może zaszkodzić nie została jeszcze odzyskana ścięgien, co prowadzi do dalszego ich hiperinflacji.

Folkowe metody leczenia zapalenia nadkłykcia

Mają wartość pomocniczą w terapii i powinny być używane przez pacjenta tylko po uzgodnieniu z lekarzem prowadzącym. Ugruntowane metody medycyny tradycyjnej:

- Maść z trawy żywokost, miodu i oleju roślinnego w proporcjach jeden do jednego. Olej można zastąpić smalcem lub woskiem pszczelim. Obecnie tę maść można kupić w aptece. Stosuje się go w nocy przez siedem dni lub dłużej.

- Kompres rozgrzewający z gliny. 200 gramów glinki kosmetycznej zakupionej w aptece, zmieszanej z gorącą wodą, nałożonej na łokieć, owiniętej kilkoma warstwami gazy i wełnianej tkaniny. Compress ma efekt podobny do efektów fizjoterapii. Nie można go stosować w ostrych stanach. Stosuje się go trzy razy dziennie, za każdym razem kompres należy trzymać na ręce przez co najmniej godzinę, zastępując nową porcją mieszaniny podczas chłodzenia.

- Kompres z nalewki spirytusowej szczura końskiego, niedogodności, które w przedłużonym wlewie (nie mniej niż 10 dni). Przygotowuje się go przez zmieszanie pokruszonych liści, alkoholu etylowego i wody.

- Częste szlifowanie obszaru wspólnego z liśćmi pokrzywy, które najpierw należy oblić wrzątkiem.

Chirurgiczne leczenie epicondylitis

Stosowana metoda leczenia jest stosowana dość rzadko, w przypadku zaniedbanego zapalenia nadkłykcia, gdy leczenie złożone leczenie zachowawcze nie pomaga pacjentowi pozbyć się bolesnego bólu dłoni przez sześć miesięcy lub dłużej. Następnie wykonuje się tę operację - małe nacięcie wykonuje się na tylnej powierzchni przedramienia, a lekarz ścina ścięgno, po czym siada nad raną.

Przywrócenie funkcji kończyn może rozpocząć się od jednego do dwóch tygodni po operacji.
Taką operację można wykonać za pomocą nakłucia zamiast cięcia - techniki artroskopowej pod kontrolą specjalnych instrumentów, artroskopów.

Styl życia

Jeśli pacjent nie jest dopuszczalne, aby zmienić rodzaj działalności, konieczne jest, aby przestrzegać kilku prostych zasad, aby zapobiec Kolejne odcinki epicondylitis stawu łokciowego. Tak więc, w sporcie trzeba ćwiczyć w specjalnych wspornikach, a przed rozpoczęciem szkolenia powinien być „rozgrzany” i trochę treningu, pomaga zwiększyć przepływ krwi do mięśni i ścięgien. Kiedy monotonne ruchy w stawie powinny być częściej wykonywane przed przerwą w pracy i masować obszar łokcia.

Ponadto unikaj kontuzji, zwracaj wystarczającą uwagę na prawidłowe i pożywne odżywianie i prowadzisz zdrowy tryb życia.

Komplikacje i rokowanie dla zapalenia nadkłykcia

Ze względu na to, że choroba łatwo się leczy, powikłania rozwijają się niezwykle rzadko, a rokowanie jest korzystne. W przypadku długotrwałego braku terapii może rozwinąć się zapalenie stawu łokciowego - zapalenie błony maziowej, które może powodować wiele nieprzyjemnych wrażeń i wymagać interwencji chirurgicznej.

Epikondylitis

Epikondylitis - choroba degeneracyjno-zapalna tkanek w okolicy stawu łokciowego. Rozwija się w miejscach przyczepienia ścięgien wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni przedramienia odpowiednio do wewnętrznej i zewnętrznej kości ramiennej kości ramiennej. W odniesieniu do lokalizacji wyróżnia się zewnętrzne i wewnętrzne zapalenie nadkłykcia. Zewnętrzne zapalenie nadkłykcia obserwuje się 7-10 razy częściej wewnątrz. Choroba rozwija się stopniowo i dotyka głównie pacjentów w średnim wieku. Powód jest powtarzany w przypadku mikrourazy spowodowanej przeciążeniem mięśni przedramienia. Zapalenie nadkłykcia objawia się bólem w stawie łokciowym, który zwiększa się wraz z rozszerzeniem (z zewnętrznym zapaleniem nadkłykcia) i z uchwyceniem (z wewnętrznym zapaleniem nadkłykcia). Leczenie jest zazwyczaj zachowawcze. Prognozy są korzystne, w większości przypadków choroba jest dobrze przystosowana do leczenia.

Epikondylitis

Nadkłykcia - proces zwyrodnieniowy-dystroficzne w obszarze zamocowania ścięgien mięśni przedramienia do nadkłykcia kości ramiennej i otaczających tkanek ścięgna. W zależności od lokalizacji objawiającej się miejscowym bólem wzdłuż zewnętrznej lub wewnętrznej powierzchni stawu łokciowego. Rozwija się w wyniku przewlekłego przeciążenia mięśni przedramienia. Rozpoznanie zapalenia nadkłykcia rozpoznano na podstawie charakterystycznych danych klinicznych. Leczenie jest zachowawcze, rokowanie jest korzystne.

Zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego jest jedną z najczęstszych chorób układu mięśniowo-szkieletowego. Jednocześnie nie jest możliwe dokładne oszacowanie częstości występowania, ponieważ duża liczba pacjentów nie konsultuje się z lekarzami z powodu słabo wyrażonych objawów. Choroba rozwija się zwykle w wieku 40-60 lat, podczas gdy praworęczni ludzie są częściej dotknięci przez prawo, a leworęczni mają lewą rękę.

Przyczyny epicondylitis

Zewnętrzne (boczne) zapalenie nadkłykcia nazywa się łokieć tenisisty, ponieważ choroba ta jest często obserwowana w tenisistach. Jednak częściej choroba rozwija się w związku z czynnościami zawodowymi. Przyczyną zapalenia nadtwardówkowego staje się stereotypowe, stale powtarzające się ruchy - przedłużenie przedramienia i jego rotacja na zewnątrz. Zewnętrzne zapalenie nadkłykcia często cierpi z powodu masażystów, pracowników budujących specjalności (malarzy, stolarzy, murarzy), kierowców ciągników, dojarek i robotników. Choroba występuje częściej u mężczyzn.

Wewnętrzna (przyśrodkowej) nadkłykcia, znany również jako łokieć golfisty pojawia się gdy powtarzalnych ruchów niskiej intensywności i rozwija się głównie u osób zaangażowanych w lekkiej pracy fizycznej - szwaczek, maszynistki, itp Choroba występuje częściej u kobiet...

Przyczyną epicondylitis w obu przypadkach jest przewlekłe przeciążenie. W wyniku powtarzających się mikrourazów w tkance ścięgien rozwija się proces degeneracyjny, któremu towarzyszy stan zapalny otaczających tkanek. Powstają małe blizny, które dodatkowo osłabiają opór ścięgna do ładunku, co z kolei przyczynia się do wzrostu liczby mikrouszkodzeń.

W niektórych przypadkach objawy zapalenia nadkłykcia występują po bezpośrednim uszkodzeniu. Wrodzona słabość aparatu więzadłowego zwiększa ryzyko rozwoju tej choroby i powoduje jej cięższy przebieg.

Objawy zapalenia nadkłykcia

W bocznym zapaleniu nadkłykcia występuje wyraźnie zlokalizowany ból wzdłuż zewnętrznej powierzchni stawu łokciowego, który powstaje, gdy nadgarstek jest rozchylony i obraca się na zewnątrz. W badaniu siły mięśni osłabienie mięśni od chorej strony jest określane przez obrót szczotki na zewnątrz i odporność na uwięzienie. Tekst filiżanki kawy (ból przy próbie podniesienia filiżanki z płynem ze stołu) jest zwykle pozytywny. Po zastosowaniu nacisku na kłykcia bocznego wykrywa się oczywistą, ale nie ostrą bolesność.

Przy środkowym zapaleniu nadkłykcia ból jest zlokalizowany wzdłuż wewnętrznej powierzchni stawu łokciowego. W badaniu siły mięśniowej dochodzi do osłabienia mięśni po uszkodzonej stronie podczas chwytania. Występuje wzrost bólu z pronacją pod kątem prostym i zgięcie przedramienia z oporem. Gdy palpacja jest określona przez bolesność i zagęszczenie w dolnej części przyśrodkowej kości nadkłykcia. Test dojenia (nasilenie bólu w imitacji doju) jest pozytywny.

Diagnostyka i diagnostyka różnicowa zapalenia nadkłykcia

Rozpoznanie zapalenia nadkłykcia dokonuje się na podstawie skarg pacjentów i danych z badań zewnętrznych. Dodatkowe badania zwykle nie są wymagane. Rozpoznanie różnicowe jest wykonywane Chorób nadkłykcia odpowiedniego przegubu kolankowego (wspólne powierzchnie aseptyczna martwica, zapalenie stawów) i zespół cieśni (zespół łokciowy kanał - naruszenie łokciowego nerwowych i zespół okrągły pronator - naruszenie nerwu pośrodkowego). Zwykle diagnoza jest prosta.

W przypadku zapalenia stawów ból występuje w okolicy samego stawu łokciowego, a nie w okolicy nadkłykciowej, natomiast ból jest bardziej "zamazany" i nie umiejscowiony w wyraźnie określonym obszarze. Może rozwinąć się przykurcz zgięciowy stawu łokciowego. Gdy nerwy zostają naruszone, obserwuje się zapalenie nerwu i obserwuje się charakterystyczne dla niego objawy neurologiczne - obserwuje się zaburzenia czuciowe w strefie unerwienia i zmniejsza się siła unerwionych mięśni.

W przypadku rozwoju zapalenia nadtwardówkowego u młodych ludzi należy wykluczyć zespół hipermisji (HMS) z powodu wrodzonej słabości tkanki łącznej. Aby to zrobić, lekarz bada historię życia, zwracając uwagę na częstotliwość zwichnięć, zapalenie ścięgien, ostrą i przewlekłą bóle stawów i ból pleców. Ponadto obecność HMS może być wskazana przez płaskostopie podłużne i poprzeczne, jak również zwiększoną ruchomość stawów.

Dodatkowe metody badawcze do rozpoznawania zapalenia nadkłykcia zwykle nie są stosowane. W niektórych przypadkach w celu wykluczenia urazu (złamania kości nadkłykcia) wykonuje się radiografię. Jeśli rozpoznanie różnicowe między zapaleniem nadkłykcia a zespołem tunelowym jest trudne, można zalecić MRI. W przypadku podejrzenia choroby zapalnej stawów wykonuje się badanie krwi w celu wykluczenia objawów ostrego zapalenia.

Leczenie epicondylitis

Leczenie zapalenia nadkłykcia jest wykonywane przez ambulatoria przez traumatologa lub ortopedę. Schemat i metody leczenia zapalenia nadkłykcia ustala się biorąc pod uwagę nasilenie zaburzeń czynnościowych, czas trwania choroby, a także zmiany w mięśniach i ścięgnach. Główne cele leczenia:

  • Eliminacja zespołu bólowego.
  • Przywrócenie krążenia krwi w dotkniętym obszarze (w celu zapewnienia korzystnych warunków do odbudowy uszkodzonych obszarów).
  • Przywrócenie pełnej objętości ruchów.
  • Przywraca siłę mięśni przedramienia, zapobiegając ich zanikowi.

Jeśli ból w epicondylitis wyrażone łagodny, a pacjenci iść do lekarza, głównie w celu wyjaśnienia przyczyny dolegliwości w stawie łokciowym, wystarczy zalecić pacjentowi przestrzegania reżimu ochronnego - czyli ściśle monitorować swoje własne uczucia i wyeliminowanie ruchu, w którym jest ból.

Jeśli pacjent z zapaleniem nadkłykcia jest zaangażowany w uprawianie sportu lub jego praca wiąże się z dużym wysiłkiem fizycznym na mięśnie przedramienia, konieczne jest, aby przez jakiś czas zapewnić pozostałą część dotkniętego obszaru. Pacjent otrzymuje zwolnienie lekarskie lub zaleca się tymczasowe przerwanie szkolenia. Po ustąpieniu bólu obciążenie można wznowić, rozpoczynając od minimalnego i stopniowo zwiększającego się. Ponadto zaleca się, aby pacjent odkrył i wyeliminował przyczynę przeciążenia: dokonać przeglądu reżimu sportowego, skorzystać z wygodniejszych narzędzi, zmienić technikę wykonywania określonych ruchów i tak dalej.

Na wyraźny bolesny zespół w ostrym stadium epicondylitis konieczne jest krótkotrwałe unieruchomienie. Na łokciu nałożyć lekki tynk lub szyny z tworzywa sztucznego przez okres 7-10 dni, blokowanie wygięte kolanka pod kątem 80 °, a ramię zawieszenia na trójkątnym bandaża. W przebiegu przewlekłego zapalenia nadkłykcia zaleca się pacjentowi przymocowanie stawu łokciowego i obszaru przedramienia do opatrunku elastycznego w ciągu dnia. Na noc bandaż musi zostać usunięty.

Jeśli objawy epicondylitis pojawiły się po urazie, konieczne jest zastosowanie zimna do obszaru dotkniętego chorobą (opakowanie lodu owinięte w ręcznik) w ciągu pierwszych dni. U pacjentów cierpiących na zapalenie nadkłykcia, ostre przypadku, w fizjoterapii: USG (USG, fonoforeza hydrokortyzon), parafiny, ozokeryt i prądy Bernard.

Ból zapalenia nadkłykcia jest spowodowane zapaleniem tkanek miękkich, przy czym w tej choroby ma pewne działanie niesterydowych leków przeciwzapalnych. NLPZ stosuje się miejscowo, w postaci maści i żeli, ponieważ stan zapalny podczas epicondylitis ma charakter lokalny. Wyznaczenie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, doustnie lub domięśniowo w nowoczesnych traumatologii w nadkłykcia nie stosuje się ze względu na brak wydajności i niepotrzebnego ryzyka wystąpienia efektów ubocznych.

Kiedy uporczywy ból nie ustąpi w ciągu 1-2 tygodni pracować z glikokortykosteroidami terapeutycznych blokady: betametazonu, metyloprednizolon i hydrokortyzon. Należy pamiętać, że podczas korzystania metilprendizolona i hydrokortyzon podczas pierwszego dnia zwiększonego bólu spowodowanego odpowiedzi tkankowej będzie obserwowany na tych leków.

Lek Glukokortykosteroidowy miesza się z lekiem znieczulającym (zazwyczaj lidokainą) i wstrzykuje się w obszar maksymalnej bolesności. Przy zewnętrznym zapaleniu nadkłykcia wybór miejsca wstrzyknięcia nie jest trudny, blokadę można przeprowadzić w pozycji pacjenta zarówno siedzącej, jak i leżącej. Przy wewnętrznym zapaleniu nadkłykcia w celu zablokowania pacjenta kładzie się na kanapie twarzą w dół z rękami wyciągniętymi wzdłuż ciała. Ta pozycja zapewnia dostęp do wewnętrznej strefy epikurejowej i, w przeciwieństwie do pozycji siedzącej, wyklucza przypadkowe uszkodzenie nerwu łokciowego podczas zabiegu.

Pod koniec ostrej fazy zapalenia nadkłykcia pacjent otrzymuje elektroforezę z jodkiem potasu, novokainą lub acetylocholiną, UHF i kompresy rozgrzewające na dotkniętym obszarze. Ponadto, poczynając od tego momentu, pacjentowi z zapaleniem nadkłykcia pokazano ćwiczenia terapeutyczne - powtarzające się krótkotrwałe przedłużenie ręki. Takie ruchy przyczyniają się do zwiększenia elastyczności struktur tkanki łącznej i zmniejszają prawdopodobieństwo późniejszej mikrourazy. W okresie rekonwalescencji, aby przywrócić objętość ruchów i zapobiec atrofii mięśni, zaleca się masaż i terapię błotem.

W przypadku leczenia zachowawczego bez stosowania glikokortykosteroidów, zespół bólu z zapaleniem nadkłykcia jest zwykle całkowicie eliminowany w ciągu 2-3 tygodni, podczas gdy blokada jest wykonywana w ciągu 1-3 dni. W rzadkich przypadkach obserwuje się utrzymujący się ból, który nie ustępuje nawet po wstrzyknięciu preparatów glikokortykosteroidowych. Prawdopodobieństwo wystąpienia takiego przebiegu wzrasta wraz z przewlekłym zapaleniem nadkłykcia z częstymi nawrotami, syndromem nadmiernej ruchomości i obustronnym zapaleniem nadkłykcia.

W przewlekłym zapaleniu nadkłykcia z częstymi zaostrzeniami, pacjenci powinni przestać uprawiać sport lub iść do innej pracy, ograniczając obciążenie mięśni przedramienia. Jeśli zespół bólowy utrzymuje się przez 3-4 miesiące, pokazano leczenie chirurgiczne - wycięcie dotkniętych obszarów ścięgna w obszarze jego przywiązania do kości.

Operacja wykonywana jest rutynowo w znieczuleniu ogólnym lub w znieczuleniu przewodzącym. W okresie pooperacyjnym stosuje się szynę, szwy są usuwane po 10 dniach. W przyszłości zalecana jest terapia rehabilitacyjna, obejmująca fizykoterapię, masaż i fizjoterapię.

Zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego: jak leczyć "łokieć tenisisty"

Zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego jest procesem zwyrodnieniowym, znanym również jako łokieć tenisisty. Nie daj się zwieść imionom. Badania wykazały, że stolarze, na przykład, są podatni na tę chorobę częściej niż tenisistki. Powód niezwykłej nazwy jest następujący: pierwszy duży opis choroby został dokonany na przykładzie tenisistów.

Co to jest epicondylitis

Zapalenie nadkłykcia (łokieć tenisisty, łokieć tenisisty) to choroba polegająca na zwyrodnieniowym uszkodzeniu mięśni w miejscach, w których przyczepiają się do kości. Zapalenie nadkłykcia jest przewlekłą chorobą, która może postępować z niewłaściwym leczeniem i coraz częściej wywoływać agonistyczne objawy zaostrzenia.

W okolicy stawu łokciowego na kości ramiennej występują wybrzuszenia, zwane epicondylitis lub epicondylus. Nie biorą udziału w stawie, ale służą do mocowania mięśni i ścięgien. W pewnych okolicznościach zapalenie ścięgien rozwija się w regionie nadświądowym. Choroba ta była nazywana "zapaleniem nadkłykcia stawu łokciowego", chociaż samo zapalenie zwykle nie jest dotknięte zapaleniem.

Patologiczny proces obejmuje mięśnie i ścięgna w miejscu, w którym przywiązują się do kości. Ta choroba jest dość powszechna, szczególnie ludzie cierpiący na nią po 35 latach. Ale wielu pacjentów nie idzie do lekarza, ponieważ zapalenie przebiega w łagodnej postaci i zwykle mija szybko. Według statystyk, zarówno mężczyźni, jak i kobiety są dotknięci tym samym stanem zapalnym. Co więcej, najczęściej występuje zapalenie nadkłykcia prawego łokcia, ponieważ jest więcej praworęcznych ludzi niż leworęcznych, a choroba rozwija się ze zwiększonych obciążeń.

W rzeczywistości łokciowe zapalenie nadkłykcia jest mikrourazem. W okolicy łokcia dochodzi do niewielkiego pęknięcia ścięgna, które później ulega zapaleniu. Najczęściej jest to spowodowane nieudanym lub nagłym ruchem ręki, a także z powodu stałego nacisku na tę grupę mięśni. Pacjent może nawet nie zauważyć samego urazu, czasami nie ma nawet bólu w tym momencie. Ale z biegiem czasu, obrzęk, to miejsce jest zaognione. W ten sposób rozwija się zapalenie nadkłykcia.

Ale nie wszyscy lekarze zdają sobie sprawę, że choroba pojawia się z powodu urazów mięśni i ścięgien. Wielu uważa, że ​​takie zapalenie może być spowodowane osteochondrozą. W każdym razie choroba ta nigdy nie rozwija się sama, stan zapalny jest zawsze drugorzędny, więc dla skutecznego leczenia ważne jest zrozumienie, co ją spowodowało. Po wyeliminowaniu czynników prowokujących choroba przebiega szybciej.

Przyczyny zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego

Najczęściej zapalenie rozwija się z powodu zwiększonego stresu, na przykład ze stałym zginaniem i rozciąganiem łokcia lub ręki. Dlatego istnieje pewna grupa ryzyka, ludzie, od których najczęściej cierpią z powodu tej choroby. Są to sportowcy, którzy podnoszą ciężary lub bar, uprawiają sporty tenisowe, wioślarstwo, zapasy.

Na tę chorobę narażeni są także malarze, murarze, mleczarze, masażyści, skrzypkowie, fryzjerzy, maszynistki. Często zapalenie rozwija się z powodu ciągłego noszenia ciężarków, na przykład worków. Dlatego u gospodyń domowych może wystąpić patologia. Istnieją również inne przyczyny zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego:

  • Kontuzje tkanek miękkich lub urazy stawu łokciowego;
  • Wrodzona słabość aparatu więziennego;
  • Naruszenie krążenia krwi lub procesy metaboliczne;
  • Osteochondroza kręgosłupa, osteoporoza lub okołostawowe zapalenie kości.

Sport. Jak już wspomniano, najczęstszą przyczyną zapalenia nadkłykcia bocznego - nadmiernego wysiłku mięśni, które przyczepiają się do nadkłykcia bocznego (krótkie promieniowe prostowników ręce, prostownik, prostownik małego palca i łokciowego prostowników nadgarstka dołączone wspólnego ścięgna do dołu nadkłykcia, tuż powyżej i poza nimi do kości ramiennej długi prostownik dłoni jest dołączony).

W badaniach naukowych wykazano, że szczególnie ważną rolę w skrócie-ray prostowników rąk wśród wszystkich tych mięśni, które stabilizują całą szczoteczkę w pozycji rozłożonej, kiedy wyprostował łokieć. Ta stabilizacja jest szczególnie ważna w sporcie. Na przeciążenie tego mięśnia w jej mikrozłamania występują w obszarze mocowania do nadkłykcia kości ramiennej wydaje się mikropęknięcia, co z kolei prowadzi do stanu zapalnego i bólu.

W każdym razie, ważną rolę w zapobieganiu bocznych sportowców epicondylitis powinna odgrywać trener, jako niewłaściwa technika udaru znacząco zwiększa ryzyko zabolevaniya.Krome krótkiej promieniowej prostowników nadgarstka jest umieszczony tak, że górna część mięśnia w zgięcia i wyprostu w łokciu może być rannych, co również prowadzi do stanu zapalnego i bólu.

Aktywność zawodowa. Błędem jest sądzić, że boczne zapalenie nadkłykcia może dotyczyć wyłącznie tenisistów lub ogólnie sportowców. Monotonne ruchy, szczególnie gdy trzeba długo utrzymać lekcję, mogą także uszkodzić mięśnie, które przyczepiają się do kłykcia bocznego. Artyści, malarze, ogrodnicy, stolarze... lista może trwać długo.

Naukowcy badali nawet częstość występowania tej choroby i okazało się, że statystycznie istotnie częściej występowały wśród mechaników samochodowych, kucharzy i rzeźników w porównaniu do osób wykonujących inne zawody. We wszystkich tych przypadkach zawód łączy jedno - konieczność wielokrotnego podnoszenia wyprostowanej szczotki.

Wiek. Inną przyczyną zapalenia w okolicy przyczepu mięśni są związane z wiekiem zmiany w mięśniach i choroby suhozhiliyah.Inogda może rozwijać się bez żadnej widocznej przyczyny, w tym przypadku mówimy o „nagłym” epicondylitis bocznej.

Objawy zapalenia nadkłykcia

Z reguły choroba rozwija się stopniowo. Początkowo ból jest mały i niestabilny, ale w ciągu kilku tygodni lub miesięcy stopniowo postępuje i może stać się trwały. Często początek bólu nie jest poprzedzony jakąkolwiek traumą. Najczęstszymi objawami bocznego zapalenia nadkłykcia są:

  • Ból lub uczucie pieczenia z zewnątrz łokcia;
  • Zmniejszenie siły mięśni przedramienia, przedłużenie nadgarstka i palców.

Objawy te nasilają się wraz z obciążeniem mięśni, które przyczepiają się do kłykcia bocznego kości ramiennej (przytrzymując rakietę, dokręcając śruby śrubokrętem itp.). Częściej ból występuje po stronie prowadzącej (prawo praworęcznych i leworęcznych leworęcznych), ale choroba może wystąpić po obu stronach.

Nadmierny wysiłek mięśni i ścięgien w okolicy łokciowej jest główną przyczyną epicondylitis. Wielokrotne ruchy siły w stawie łokciowym mogą przyczyniać się do przerostu ścięgien okolicy łokciowej. To nie musi być wygórowane ładunki w profesjonalnym tenisie. Zatykające się gwoździe, niosące wiadra wody w kraju, przecinające krzaki - wszystko to może doprowadzić do rozwoju łokcia tenisisty.

Kiedy tkanka jest uszkodzona, rozwija się stan zapalny, który jest reakcją ochronną organizmu. Leukocyty migrują do ogniska zapalnego, usuwając je z uszkodzonych tkanek i promując gojenie. W terminologii medycznej choroby z towarzyszącym stanem zapalnym kończą się na -it. Na przykład zapalenie ścięgien nazywa się zapaleniem ścięgna. W związku z tym zapalenie tkanek w pobliżu kłykcia bocznego nazywa się bocznym zapaleniem nadkłykcia.

Należy zauważyć, że łokciu tenisisty nie zawsze towarzyszy zapalenie tkanek. W przypadku braku zmian zapalnych w ścięgnach choroba nazywa się ścięgno. W przypadku ścięgien, rozciągania i mikroradiacji dochodzi do zmian zwyrodnieniowych w ścięgnie.

W tym ścięgnie zakłóca się układ włókien kolagenowych. Komórki ścięgna zaczynają być zastępowane przez fibroblasty - komórki wytwarzające nieco inny rodzaj kolagenu, nie tak silne i bez uporządkowanego rozmieszczenia włókien. Stopniowo dochodzi do zwyrodnienia ścięgna: staje się on grubszy ze względu na wzrost podrzędnej tkanki łącznej. Oczywiście ścięgno to może ulec uszkodzeniu nawet przy niewielkich obrażeniach.

Dokładny mechanizm rozwoju zapalenia nadkłykcia nadal nie jest znany. Zgodnie z jedną powszechną hipotezą, w ścięgnie, które przyczepia się do kłykcia bocznego, pojawiają się mikro-zatrzaski z powodu przeciążenia. Przywrócenie integralności ścięgna jest utrudnione przez ciągłe naprężenia, które mogą również prowadzić do powstawania nowych zmian. Proliferacja tkanki łącznej w miejscu uszkodzenia prowadzi do osłabienia ścięgna i pojawienia się bólu.

Niewiele osób wie, czym jest zapalenie nadkłykcia, chociaż wiele osób boryka się z tą patologią. Ale niektórzy łagodzą ból w łokciu na własną rękę, bez pójścia do lekarza. Takie podejście może prowadzić do komplikacji i utraty zdolności ruchowej ręki. Dlatego ważne jest, aby znać główne objawy, tak aby leczenie zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego rozpoczęło się na czas.

Głównym objawem choroby jest ból. Zwykle jest bolesny, zlokalizowany w okolicy łokcia, ale może dać ramię lub przedramię. Ból staje się ostry, nawet płonie podczas wykonywania aktywnych ruchów ręką. Szczególnie silna jest reakcja na zginanie i wyprostowanie łokcia, nadgarstków, zaciskając dłoń w pięść. Początkowo ból pojawia się tylko podczas ruchu, a wraz z rozwojem zapalenia staje się trwały.

Obrzęk w okolicy łokcia i zaczerwienienie pojawiają się zwykle, gdy zapalenie nadtwardówkowe jest skomplikowane z powodu zapalenia stawów. Kiedy rozwija się stan zapalny, ruchliwość stawu jest poważnie ograniczona. Z czasem rozwija się słabość mięśni, szybkie zmęczenie dłoni. W przypadku zewnętrznego zapalenia nadkłykcia pacjent nie może nawet podnieść filiżanki ze stołu. Możesz również określić tę formę choroby przez ból podczas uścisku dłoni. Przyśrodkowe zapalenie nadkłykcia charakteryzuje się osłabieniem i bólem podczas zginania przedramienia lub poruszania się za pomocą pędzla.

Rodzaje zapalenia nadtwardówkowego

Choroba ta jest dwojakiego rodzaju: przyśrodkowe i boczne zapalenie nadkłykcia. Ta klasyfikacja bierze pod uwagę miejsce zajęcia dotkniętych mięśni i ścięgien. Boczne zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego występuje najczęściej u sportowców. Dlatego ta patologia nazywana jest również "łokiećm tenisisty". Wszakże zapalenie rozwija się z zewnątrz, w miejscu, gdzie mięśnie przyczepiają się do kości nadkłykcia kości ramiennej.

Choroba może pojawić się z dowolnego monotonna praca ręcznie, na przykład, cięcie drewna, malowanie ścian lub nagłe podnoszenie ciężarów. Zewnętrzne zapalenie nadkłykcia występuje około 10-15 razy częściej niż jego drugi gatunek. Środowiskowe lub wewnętrzne zapalenie nadkłykcia rozwija się rzadziej i łatwiej. W tym przypadku ścięgna są zaognione od wewnętrznej strony stawu łokciowego w miejscu przywiązania do kości przedramienia. Najczęściej powoduje monotonny ruch pędzla. Dlatego ostatnio osoby cierpiące na tę patologię długo pracowały przy komputerze.

Medyczne zapalenie nadkłykcia bardzo często przyjmuje przewlekły przebieg, ponieważ ból nie jest tak intensywny i nie każdy pacjent decyduje się na konsultację z lekarzem. Czasami wyróżnia się również pourazowe zapalenie nadkłykcia, które rozwija się z powodu nieprzestrzegania zaleceń lekarza podczas rehabilitacji po urazach. Przewlekła postać choroby jest bardzo powszechna, ponieważ można ją całkowicie wyleczyć tylko wtedy, gdy skonsultuje się z lekarzem na czas i zastosuje się do wszystkich jej zaleceń.

Diagnostyka

Aby szybko dojść do siebie, musisz wiedzieć, który lekarz leczy zapalenie nadkłykcia. Zwykle w przypadku bólu w łokciu pacjenci zwracają się do traumatologa lub chirurga. Ekspert może postawić diagnozę tylko na podstawie rozmowy i ankiety zewnętrznej.

Rozpoznanie choroby jest uproszczone ze względu na jej specyficzność. W końcu bolesne odczucia pojawiają się tylko przy aktywnych ruchach ręką. A przy biernych ruchach, gdy lekarz zgina rękę pacjenta, nie ma bólu. W tym epicondylitis różni się od artretyzmu, artrozy i różnych urazów. Charakterystyczną cechą tej choroby jest również to, że miękka tkanka w okolicy łokcia jest bardzo bolesna przy palpacji.

Podczas diagnozowania lekarza lekarz może poprosić pacjenta o wykonanie kilku badań. Test Thompsona wygląda następująco: musisz położyć dłoń na stole z dłonią i spróbować ścisnąć pięść. U pacjenta z epicondylitis dłoń szybko się huśta. Aby wykonać test Velta, musisz podnieść ręce do poziomu podbródka i wyginać je w łokciu. W tym samym czasie chore ramię będzie wyraźnie w tyle za zdrowym. Określić chorobę może być i na tej podstawie: jeśli pacjent próbuje trzymać rękę od tyłu, kładąc ją na dolnej części pleców, ból się nasili.

Dodatkowe metody diagnostyczne zwykle nie są stosowane. Tylko jeśli lekarz podejrzewa inną chorobę, może wysłać pacjenta na badanie. Promienie X są wykonywane, jeśli istnieje podejrzenie złamania lub osteoporozy, MRI, aby wykluczyć zespół tunelowy. Jeśli istnieje podejrzenie ostrego zapalenia stawów lub zapalenia kaletki, można wykonać biochemiczne badanie krwi.

Poinformuj lekarza o postępie choroby, kiedy, Twoim zdaniem, zaczęło się, jak szybko wystąpił ból lub inne objawy. Zwróć szczególną uwagę na specyfikę twoich aktywności fizycznych - z kim pracujesz, jakie sporty i jak często ćwiczysz.

Leczenie epicondylitis

Leczenie zapalenia nadkłykcia występuje w sposób złożony, w zależności od czasu trwania choroby, stopnia zakłócenia czynności stawów, a także zmian w ścięgnach i mięśniach w okolicy ręki i przedramienia. Główne zadania leczenia zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego można sformułować w określony sposób:

  • Wyeliminuj ból w miejscu urazu;
  • Przywrócić lub poprawić obieg regionalny;
  • Przywróć pełną objętość ruchów w stawie łokciowym;
  • Ostrzegaj zanik mięśni przedramienia.

Pierwsze zadanie w leczeniu zapalenia nadkłykcia jest rozwiązywane za pomocą metod tradycyjnych i chirurgicznych. Leczenie zapalenia nadkłykcia bocznego w ostrej fazie odbywa się w taki sposób, unieruchamiania górnej kończyny, przez okres 7-8 dni w wygiętym stawu przedramienia (80 °), a nadgarstkowego - gdy tylne małe przedłużenia. W przypadku przebiegu przewlekłego lekarze zalecają bandażowanie przedramion i stawu łokciowego bandażem elastycznym, ale w nocy należy go usunąć.

Wstrzyknięcie kortykosteroidów. Lokalna jednorazowa (co najmniej - dwa razy), wprowadzenie takich leków jak diprospan, kenalog lub hydrokortyzon pozwala usunąć ból jest bardzo skuteczne, ale należy rozumieć, że leczenie kortykosteroidami bez zmiany obciążenia i określenia przyczyny bólu - nie jest najbardziej optymalny sposób.

Ponadto, naszym zdaniem, leczenie zapalenia nadkłykcia bocznego powinien zacząć właśnie z mnóstwem modyfikacji, ćwiczenia, ortez, taping, a jedynie z niewielkim skutkiem przemieszczania wstrzykiwanie kortykosteroidami.

Terapia falą uderzeniową pozaustrojową. Istotą tej metody jest to, że wibracje dźwiękowe powodują mikrouraz, który z kolei stymuluje proces gojenia. Pod pewnymi względami zasada działania jest podobna do podejścia homeopatycznego - tak traktowanego w ten sposób.

Niestety, w chwili obecnej technika ta nadal ma status eksperymentalny, a większość badań ma charakter reklamowy lub generalnie jest wykonywana z poważnymi wadami. Z drugiej strony istnieje szereg poważnych badań naukowych, w których skuteczność terapii falą uderzeniową okazała się skuteczna. W każdym razie obecnie nie można go uznać za metodę leczenia pierwszej linii.

Dobry efekt przeciwbólowy w leczeniu zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego to ultradźwięki, ale jeszcze lepiej jest stosować fonoforezę (tzw. Ultradźwięki z hydrokortyzonem). Prądy Bernarda, ozoceryt i parafiny również znajdują szerokie zastosowanie. Aby znieczulić miejsce i poprawić lokalny tropizm, blokadę przeprowadza się w miejscu mocowania palców prostowników i pędzla z nowokainą lub lidokainą, które często łączone są z hydrokortyzonem.

Przez cały okres leczenia zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego wykonuje się 4-6 blokad (kilka dni przerwy). Po usunięciu lingety gipsowej stosuje się rozgrzewające okłady z wazeliną, alkoholem kamforowym lub zwykłymi kompresami do wódki. W celu poprawy krążenia regionalnego w obszarze urazu, stosuje się UHF-terapię, elektroforezę z acetylocholiną, novokainą lub jodkiem potasu. Ponadto leki takie jak nikoshpan i aspiryna są przepisywane w celu leczenia przyśrodkowego zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego.

Aby zmienić tkankę troficzną w punkcie przyczepienia ścięgien, stosuje się blokady z wodą podwójnie destylowaną. Chociaż takie blokady mają dobry efekt, należy powiedzieć, że sam proces podawania leku jest dość bolesny. W przypadku przewlekłego przebiegu choroby zaleca się wstrzykiwanie takich witamin jak B1, B2, B12.

W profilaktyce i leczeniu atrofii mięśni i przywrócić funkcjonowanie stawów, używane do masażu przedramienia i ramion mięśnie, terapii błoto, fizykoterapia i łaźnie suche powietrze. Ponadto ćwiczenia specjalne z zapaleniem nadkłykcia stawu łokciowego są dobre.

W przypadku przewlekłego przebiegu tej choroby z częstymi zaostrzeniami i nieskutecznym leczeniem, pacjenci powinni zmienić charakter pracy. W zdecydowanej większości przypadków możliwe jest leczenie zachowawcze (niechirurgiczne). Jest skuteczny w 80-95% przypadków.

Interwencja chirurgiczna

W przypadkach, gdy leczenie zachowawcze nie ma akceptowalnego efektu przez 6-12 miesięcy, wynik jest widoczny w leczeniu chirurgicznym. Praktycznie wszystkie metody leczenia łokcia tenisisty są zredukowane do faktu, że mięśnie są oddzielane od miejsca przywiązania do kości ramiennej, chronicznie zaognione i zmienione tkanki są usuwane, a mięśnie są przywiązane do kości.

Chirurgiczne metody leczenia przyśrodkowego zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego stosuje się do nieskutecznego leczenia zachowawczego przez 3-4 miesiące. Tak zwana operacja Gomana jest szeroko stosowana. W 1926 r. Zaproponował wycięcie części ścięgna od prostowników rąk i palców.

Do chwili obecnej takie wycięcie nie jest wykonywane w miejscu przejścia do mięśnia, jak sugerowano w pierwotnej wersji, ale w pobliżu strefy przyczepu ścięgien do samej kości. Po takiej operacji potrzebny jest pewien czas na regenerację, przeprowadzenie odpowiednich procedur i wykonanie specjalnych ćwiczeń z zapaleniem nadkłykcia stawu łokciowego.

Operację można przeprowadzić w tradycyjny otwarty sposób (poprzez nacięcie o długości 4-6 cm) lub artroskopowo (przez dwie dziurki o długości 1 cm). Trudno jest porównać te metody między sobą, ale warto zauważyć, że otwarta operacja prawdopodobnie pozwala na dokładniejsze obserwowanie wszystkich zmian w zakresie przyczepiania mięśni do kości. W każdym razie operacja nieuchronnie towarzyszy ryzyku powikłań, które, choć rzadkie, mogą wystąpić pomimo całej umiejętności chirurga:

  1. Powikłania infekcyjne (potrzeba powtarzających się operacji)
  2. Naczyniowe i uszkodzenia nerwów
  3. Opóźniony wzrost mięśni do kości, w wyniku - długi okres rehabilitacji
  4. Zmniejszona siła przedramienia
  5. Zmniejszona "elastyczność" ruchów

Po operacji ramię unieruchamia się (unieruchomienie) za pomocą ortezy na 1-2 tygodnie, co zmniejsza napięcie mięśni. Następnie rozpoczynają ćwiczenia fizyczne, które wybiera lekarz indywidualnie. Ćwiczenia rozciągające rozpoczynają się nie wcześniej niż 2 miesiące po operacji. Powrót do obciążeń sportowych, zwykle występuje 4-6 miesięcy po operacji. Na szczęście w większości przypadków siła mięśni przedramienia po takich operacjach zostaje całkowicie przywrócona.

Pomimo faktu, że choroba nie jest uważana za poważną i nie prowadzi do utraty wydajności, osoby zagrożone powinny wiedzieć, jak leczyć zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego. W przeciwnym razie, nieuwaga w takiej patologii może prowadzić do rozwoju przewlekłej postaci choroby, od której później będzie o wiele trudniej się pozbyć.

Celem leczenia powinno być nie tylko uśmierzenie bólu. Konieczne jest stosowanie metod, które poprawiają procesy metaboliczne i krążenie krwi w tkankach, pomagają łagodzić stany zapalne. Ale najważniejsze jest przywrócenie ruchomości stawu. Aby to zrobić, należy zapobiegać zanikowi mięśni i przywracać ich pracę.

Leczenie bocznego zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego, a także stawu przyśrodkowego, powinno być złożone. Ważna jest także pojedyncza podróż. Dlatego lekarz zazwyczaj przeprowadza pełne badanie w celu ustalenia obecności współistniejących patologii lub chorób przewlekłych. Najczęściej wystarczająca ilość leczenia zachowawczego. Ale w zaawansowanych przypadkach może być zalecane wycięcie dotkniętych tkanek. Ostatnio operacja odbywa się w sposób mało traumatyczny - za pomocą laserowej ablacji. W leczeniu zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego należy zastosować kilka metod naraz:

  • NLPZ wewnątrz i na zewnątrz;
  • Z silnym bólem - blokada novokainy;
  • Ćwiczenia specjalne;
  • Immobilizacja;
  • Fizjoterapia;
  • Masaż;
  • Metody ludowe.

Unieruchomienie stawu łokciowego

Leczenie zwykle rozpoczyna się od ograniczenia obciążenia stawu. Pacjent wykazuje odpoczynek, czasami konieczna jest zmiana rodzaju aktywności. W ostrym okresie choroby zaleca się stosowanie specjalnej ortezy na stawie łokciowym, która pomoże ją unieruchomić.

Brak obciążeń sprzyja szybszemu gojeniu i zapobiega bólowi. W szczególnie poważnych przypadkach może być konieczne nałożenie lingety gipsowej lub opony. Łokieć jest przymocowany w pozycji pół zagiętej, czasami konieczne jest jeszcze ustalenie połączenia nadgarstka. Takie unieruchomienie przeprowadza się przez okres do 7 dni.

Czasami zaleca się ciągłe noszenie bandaża z zapaleniem nadkłykcia stawu łokciowego, jeśli jego przebieg nabrał chronicznej postaci. Zamiast specjalnego urządzenia można zastosować elastyczny bandaż przed spodziewanymi obciążeniami fizycznymi. Pomoże to uniknąć nadmiernego rozciągania i rozciągania mięśni.

Terapia lekami

Większość pacjentów obawia się bólu. Możesz poradzić sobie z nimi za pomocą leków przeciwbólowych. Aby leczyć zapalenie nadkłykcia, lekarz powinien zalecić. Ogólnie rzecz biorąc, leki z grupy NLPZ są przepisywane, ponieważ pomagają w łagodzeniu nie tylko bólu, ale także zapalenia. Może to być Ibuprofen, Ketorolak, Naproksen, Nimesil, Naiz i inni.

Jeśli leczenie jest nieskuteczne lub ból jest ciężki, lekarz może przepisać zastrzyk. Może to być to samo niesteroidowe przeciwzapalne domięśniowo, dzięki czemu działają one bardziej efektywnie. Lub jest blokada stawu łokciowego Novocaine, zwykle 4 razy w odstępie kilku dni. Aby wzmocnić efekt, "Novocain" miesza się z "Hydrocortisone" lub "Methylprednisolone".

Często stosuje się środki zewnętrzne w postaci maści lub roztworów do okładów. Najlepsze preparaty na bazie niesteroidowych leków przeciwzapalnych - Voltaren, Ketoprofen, Indomethacin, Diklak i inne. Powinny być wcierane w zaatakowany obszar delikatnymi ruchami, aby nie zwiększyć bolesnych wrażeń. Skuteczne są również kompresje z Dimexide.

Dodatkowo można stosować inne leki. Aby poprawić krążenie krwi, przepisano "Aspiryna" lub "Nikoshpan". W przewlekłej postaci choroby pokazano witaminy z grupy B lub Milgamma.

Terapeutyczny trening fizyczny

Po ustąpieniu bólu przepisane są ćwiczenia terapeutyczne. Ćwiczenia należy kierować najpierw do rozciągania i rozluźniania mięśni przedramienia i barku, a następnie - do ich wzmacniania. Możesz zrobić to sam, ale lepiej skorzystać z kompleksu wybranego przez lekarza. Bardzo ważne jest przestrzeganie pewnych zasad: stopniowo zwiększaj obciążenie, nie pozwól na pojawienie się bólu, ale najważniejsze jest codzienne wykonywanie ćwiczeń. Na początkowym etapie szkolenia podstawa kompleksu powinna być pasywna:

  • Trzymając zdrową dłoń, trzymaj rękę dłonią i powoli zginaj ją pod kątem 90 stopni;
  • Stań przed stołem i połóż na nim dłonie, pochyl się do przodu, tak aby szczotki miały kąt prosty z przedramieniem;
  • Usiądź, połóż dłonie na palcach po tylnej stronie, lekko odchylając do tyłu, aby osiągnąć, że szczotki miały 90 stopni przedramienia.

Gdy takie bierne ruchy są łatwe, oznacza to, że mięśnie są rozciągnięte. Następnie możesz wykonywać ćwiczenia, aby je wzmocnić. Może to być zgięcie i wyprost rąk w łokciach, zaciskanie pięści, obracanie ramionami, okrężne ruchy rękami lub nożyczkami. Przydatne jest użycie różnych symulatorów Bubnovsky lub prostszych - gumowego sznurka, kiju gimnastycznego, ekspandera.

Masaż i fizjoterapia

Masaż w leczeniu zapalenia nadkłykcia stosuje się również po ostrym etapie. Ta metoda poprawia krążenie krwi i procesy metaboliczne. Pomaga zmniejszyć ból i szybko pozbyć się zapalenia. Masaż pomaga również przywrócić ruchomość ręki, ponieważ wzmacnia uszkodzone mięśnie i zapobiega ich zanikowi.

Skuteczne również leczenie zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego za pomocą terapii manualnej. Prawidłowo wykonana procedura pomoże przywrócić ruchomość stawów i funkcję mięśni. Rodzajem terapii manualnej jest relaksacja postizometryczna - bardziej nowoczesna i skuteczna metoda leczenia.

Takie leczenie zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego jest stosowane na każdym etapie. W ostrym okresie pomocne są pulsowa magnetoterapia, promieniowanie laserowe, ultradźwięki i terapia diadynamiczna. Po ustąpieniu bólu tkanki są rekonstruowane przy użyciu ultrafonoforezy, parafiny lub ozocerytu, krioterapii, prądów Bernarda lub terapii falami uderzeniowymi.

Takie leczenie poprawia procesy metaboliczne i krążenie krwi w tkankach, łagodzi ból i zmniejsza stan zapalny. Aby poprawić krążenie krwi i trofizm tkanek miękkich, przydatna jest terapia UHF, jak również elektroforeza z użyciem jodku potasu lub "acetylocholiny".

Skutecznie również akupunkturę, terapię błotną, hirudoterapię, kąpiele zwykłe i suche powietrze. Zazwyczaj pełny kompleks takich zabiegów można uzyskać podczas leczenia sanatoryjnego.

Metody ludowe i samo leczenie epikondylitów

Bardzo często epikondylitis nie jest bardzo bolesny na samym początku jego rozwoju. Dlatego stosowność jest właściwa, pacjenci nie spieszą się do lekarza, próbując samodzielnie wyleczyć dotknięte chorobą staw. Oczywiście samoleczenie może mieć niebezpieczne konsekwencje, ale jeśli nadal o tym zdecydujesz, powinieneś pamiętać o kilku podstawowych zasadach:

  1. Kiedy przez kilka dni będzie ból, całkowicie wyeliminuj ruchy / ćwiczenia, które wywołują ból. Jeśli grasz w tenisa, zwróć uwagę na rozmiar rakiety i napięcie strun - po wznowieniu treningu, być może, będziesz musiał zmienić rakietę. Aby złagodzić ból, zaleca się przyjmowanie leków przeciwzapalnych (na przykład ibuprofenu co 4-6 godzin), aż ból całkowicie ustanie.
  2. Po ponownym pojawieniu się bólu - stosuj zimno (krioterapia) na stawie łokciowym z zewnątrz przez 15-20 minut kilka razy dziennie. Krioterapię kontynuuje się przez 3-4 dni.
  3. Po znacznym zmniejszeniu bólu miejscowe przeziębienie zmienia się na lokalne ciepło (kilka razy dziennie), które ostatecznie usuwa ból.
  4. Po uporczywym zniknięciu bólu rozpoczynają ćwiczenia rozciągające. Pędząc drugą dłoń powoli ugnij rękę chorej ręki, aż poczujesz napięcie i lekki ból w okolicy łokcia, pozostań w tej pozycji przez 10-15 sekund, powoli potrząsając szczotką. Powtórz trzy razy 10 razy dziennie.
  5. Po rozciąganiu ćwiczenia są całkowicie bezbolesne, rozpoczynają ćwiczenia wzmacniające i rozciągające. Wbij młotek lub inny ciężki przedmiot w szczotkę (szczotka jest obracana tylną powierzchnią do góry, zginając się w okolicy łokcia około 100-120 stopni). Szczotka i przedramię są stłumione i powracają do pierwotnej pozycji. 10 podejść, odpocznij 2-3 minuty, 2 razy więcej na 10 podejść (2-3 razy w tygodniu).
  6. Powtórz podobne ćwiczenie, ale pędzel jest skierowany do tylnej powierzchni w dół (rysunek). 10 podejść, odpocznij 2-3 minuty, 2 razy więcej na 10 podejść (2-3 razy w tygodniu).

Leczenie epicondylitis stawu łokciowego w domu jest możliwe za pomocą metod ludowych. Nie jest konieczne ograniczanie się do nich, bardziej złożone leczenie jest bardziej skuteczne. Ponadto tylko ekspert może postawić diagnozę, być może ból w łokciu ma zupełnie inne przyczyny. Dlatego przed zastosowaniem jakichkolwiek metod folklorystycznych należy skonsultować się z lekarzem. Najbardziej skuteczne i powszechne są następujące przepisy:

  • Użyj maści zrobionej z korzenia żywokostu i tłuszczu z nutami;
  • Kompresy wykonane z niebieskiej gliny;
  • Przycinanie lub nakładanie nalewek korzeni szczawiu końskiego na wódkę;
  • Olej lawowy w postaci okładów łagodzi również ból;
  • Skuteczne ocieplenie kompresuje z alkoholem wódki lub kamfory;
  • Siatka jodowa na obszarze połączenia.

Zapobieganie

Ponieważ ta choroba jest dość powszechna, bardzo ważne jest, aby wiedzieć, jak jej zapobiegać. Szczególnie jest to konieczne dla sportowców. Podczas uprawiania sportu musisz przestrzegać zasad ćwiczeń i technik bezpieczeństwa podczas pracy z ekwipunkiem. Konieczne jest rozgrzanie przed zajęciami. Jeśli istnieje predyspozycja do choroby, należy użyć pisania, co pomoże zmniejszyć obciążenie.

Ludzie, którzy wykonują monotonne prace rękami, trzeba robić okresowe przerwy, starać się unikać przeciążania. Zmień na kilka minut monotonną pracę, a od razu poczujesz ulgę

W przypadku przewlekłego zapalenia nadkłykcia nie zapominaj o codziennych ćwiczeniach i znaczeniu samodzielnego masażu. Ta patologia wydaje się nie być poważna, ale nadal nie powinieneś sam się leczyć. Aby zapobiec przekształceniu się choroby w postać przewlekłą, nie prowadziło to do powikłań, konieczne jest konsultowanie się z lekarzem na czas i przestrzeganie wszystkich zaleceń.